zaterdag 6 juni 2020

Geen darmkanker voor Nico van den Ham, de diagnose is: diverticulitis, niet te verwarren met aanstelleritis

Heel veel dank voor de vele, vele lieve reacties, op mijn bericht >>>
Nico van den Ham ernstig ziek en kan daardoor niet alles meer beantwoorden




Het was niet erg
vóór 17 januari 1953.



De uitslag van een
TC-scan wijst uit dat
er geen sprake is van darmkanker. 



Die mededeling van de dokter verwerk ik met dubbele gevoelens. 



Darmwand
Geen darmkanker dus, maar ik zou wel de aandoening diverticulitis hebben. Diverticulitis, niet te verwarren met aanstelleritis, is een ziekte die meestal ongeveer een week ongemak en wat pijn veroorzaakt. Het gaat vanzelf weer over, maar kan ook terugkomen. Het zijn kleine, nooit kwaadaardige, uitstulpingen in de dikke darmwand die dan ontstoken zijn. 

Ziek

Echter, sommige mensen worden heel erg ziek als ze aan diverticulitis lijden. Zo ziek dat opname in een ziekenhuis volgt. Herstel kan in die gevallen weken duren. Ook dan zou het daarna weer over moeten zijn, maar het kan weer terugkomen. Ik ben niet normaal zoals velen wel weten en ik ben dan ook één van die sommigen (normaal is: zoals de meesten zijn, doen en denken). Ik ben niet in een ziekenhuis opgenomen geweest maar dat had, zo vind ikzelf, wel gemoeten want wat ben ik ziek geweest. Zo ziek dat ik zondagsavonds nog, een dokter en een verpleegkundige heb laten komen. Ik dacht dat ik op korte termijn op rottige wijze de pijp uit zou gaan. Vanwege die gedachte, te samen met de aanhoudende, beestachtige klokkenluidersvervolging waarvan ik slachtoffer ben, heb ik wat (overhaaste) beslissingen genomen. Vervolgens ga je dan toch nog niet dood, maar kom je terecht van de ene in nog meer andere ellende.

Pijnaanvallen
Ik ben niet meer zo ziek dat ik volledig op apegapen lig, maar het gaat ook niet goed. Ik heb nog hevige pijnaanvallen en regelmatig ga ik uitgeput in mijn bed liggen omdat het dan even niet meer gaat. Ik kan ik niet ver van huis gaan, omdat ik een wc en vooral ook een douche bij de hand moet hebben. Ver van huis gaan is toch, op de gebruikelijke wijze althans, niet aan de orde in deze compleet veranderde wereld, dus wat zeur ik.
Ik twijfel er overigens inmiddels aan of diverticulitis wel de juiste diagnose is.

Feest
Geen darmkanker, dus groot feest Nico... zeggen ze. Echter, deze in zijn meeste landgenoten teleurgestelde, chagrijnig gemaakte pessimist realist heeft dubbele gevoelens bij de uitslag. Door de veel ellende, leed, verdriet en zelfmoord veroorzakende boven ons gestelden wordt, vaak via tot op het bot corrupte rechters, steeds meer smeerlapperij op het gewone klootjesvolk toegepast. 
Er komt inmiddels te veel op mij af. Zoveel, dat ik het in ieder geval allemaal niet meer kan verwerken. Mijn hoofd zit boordevol onbegrip jegens mijn onderworpen Nederlandse medemens. Onbegrip, omdat deze niet in opstand wil komen om zo onmiddellijk aan alle vuiligheid die op verschillende vlakken op het volk wordt toegepast een einde te maken. 
Het gevoel van eigenwaarde is bij de meesten volledig verdwenen. Zelfbeschikking is het grootste deel van het volk afgepakt en ook dat vindt de slaafse Jan met de pet, op wat enkele uitzonderingen na, allemaal wel best. Dieren worden steeds massaler, misbruikt, mishandeld en in alsmaar groter wordende concentratiekampen op misdadige wijze vetgemest. Ook voor die vreselijke kwestie geldt, het interesseert bijna niemand en diegenen die er wel wat aan proberen te veranderen zijn eveneens met te weinig en bereiken ook niets. Ik kan het bijna allemaal niet meer aanzien.

Niets bereikt
Vele jaren heb ik, te samen met een handjevol anderen, intensief tegen al dat onrecht gevochten. Meerdere malen heb ik oproepen gedaan om echt in verzet te komen. Daarop kreeg ik enkel reacties met nog meer verhalen over corrupte politici, staatsmisdaadgroepen, rechters enz. Verhalen die allemaal op hetzelfde neerkomen en die ik allemaal wel weet. We hebben niets, maar dan ook niets bereikt! We zijn met veel te weinig en als er dan eens, door een klein groepje wordt gedemonstreerd tegen alle smeerlapperij waar het grootste deel van het Nederlandse volk zo het slachtoffer van is, dan bestaat zo'n demonstratie uit: met elkaar staan praten, zingen en elkaar nog maar weer eens toeroepen dat het toch echt zo niet langer meer kan.

Pinnen
Demonstreren werkt niet! Daarom zouden we met grote aantallen, langdurig heel veel niet meer moeten gaan doen! Iedereen kan zelf wel bedenken wat ik daar mee bedoel. Maar zoals gezegd, dat gaat niet gebeuren want het volk is niet 'wakker', of wil niet 'wakker' zijn. Diegenen die wel 'wakker' zijn, daarvan blijven de meesten 'in bed liggen' en gaan ook door met doen wat ze niet zouden moeten doen. Pinnen bijvoorbeeld, om toch maar een voorbeeld te geven van het; - 
heel veel niet meer moeten gaan doen -. Ondertussen wordt de situatie alleen maar erger en erger. Wat kan ik hier met mijn oude krakkemikkige lijf verder nog aan proberen te veranderen? Ik heb het geprobeerd en het is mislukt. Vandaar mijn dubbele gevoelens betreffende de uitslag: geen darmkanker.

Erg
Ik ben uitsluitend bang voor de wijze van sterven. Niet voor de dood zelf! Het was niet erg vóór 17 januari 1953 (mijn geboortedatum). Dan kan het straks ook niet erg zijn als ik er niet meer ben. Oud en ziek zijn, dagelijks vele uren bezig zijn met lichamelijke ongemakken, boos zijn, lijden aan het immense verdriet wat ik heb vanwege het machteloos moeten aanzien hoe dieren, de natuur, mijn medemensen, onze kinderen en ikzelf, willens en wetens, meer en meer, meedogenloos, door echte criminelen, dus geen burgercriminelen, maar staatscriminelen, volledig naar de kloten worden geholpen, terwijl hiertegen nagenoeg niemand in verzet wil komen. Ik heb niets bereikt. Dát is erg! Heel erg!



Nico van den Ham